Meeting Robert F. Kauffman

Robert F. Kauffman

De quote waarmee deze website opent, is afkomstig van veteraan Robert F. Kauffman. Dankzij Eddy Monfort, kreeg ik de gelegenheid om deze bijzondere man op zaterdag 9 mei te ontmoeten. De ontmoeting vond uiteindelijk plaats bij de tank, achter ons huis in Grandmenil. Kauffman werd hier, geheel spontaan, geïnterviewd door een cameraploeg van PBS en veteraan/fotograaf Tony Vaccaro. Tijdens het interview maakte ik kennis met Eddy Monfort, die ik voor het eerst ontmoette. Tevens maakte ik kennis met schrijver Timm Haasler, producer Alan Fleming en de zoon van Kauffman. De eerste kennismaking met Kauffman, tussen het interview door, was hartelijk en hij was enthousiast om me te ontmoeten. Er wordt een gezamenlijke trip naar de kerk gemaakt, waar hij in december 1944 een sniper uitschakelde door met zijn bazooka op de kerkdeur te schieten. (zie verhaal verderop)

Tony Vaccaro en Robert F. Kauffman in de kerk van Grandmenil

Bij de tank wordt afscheid genomen van Vaccaro en zijn cameraploeg en wij besloten de hele club bij ons thuis uit te nodigen. Onderweg worden twee dorpsbewoners, die goed bevriend zijn met Kauffman, ook uitgenodigd. In de achtertuin vertelt Kauffman honderduit over zijn ervaringen in Grandmenil en omgeving. Daarmee lost hij meteen een aantal vragen op die bij mij nog openstonden. Na deze pauze in onze tuin vertrekken we naar het huis (zie foto hier) waar Kauffman schuilde voor een Duitse aanval en daarvoor artillerie aanvroeg. We belandden met zijn allen in de kelder van het huis.

In deze kelder zat Kauffman dus met twaalf man, en hij vraagt om artillerie op het moment dat de Duitse panthers en infanteristen voor de deur stonden. Na de artilleriebeschieting trekken Kauffman en zijn mannen zich via de heuvelrug achter het huis, terug naar de halftracks.

Op 12 mei is er opnieuw een ontmoeting met Kauffman en zijn zoon. Tijdens deze ontmoeting vertelt Kauffman over het dorp Montleban en hoezeer hem irriteert dat hij de plaats waar hij zijn pink verloor niet terug kon vinden. (zie verhaal verderop) Op 13 mei is er een laatste ontmoeting, waar ook de twee buurtbewoners bij zijn. We bezoeken Sadzot, het dorp waar een van de buurtbewoner is geboren en ongewild slachtoffer werd van de oorlog. Het huis werd geraakt door een granaat en zij raakt gewond aan haar schouder.

Kauffman en ondergetekende

Dankzij deze buurtbewoners, krijg ik een beter inzicht op het hele gebeuren. Tijdens het bezoek blijkt ook dat het praten over de slag die hier plaatsvond, niet het favoriete onderwerp is van de Ardense bevolking. Het kost de vrouw moeite om haar ouderlijke huis te bezoeken en door Sadzot te lopen.
In Sadzot werden eind januari een broer en diens zwager in een huis vermoord door de Duitsers, iets wat tot nu toe bij mij niet bekend was.
Ook de plaats Hotton werd bezocht, waar Kauffman op 24 december 1944 een nacht verbleef nadat zijn groep zich uit La Gleize had moeten terugtrekken.

Eddy Monfort, Kauffman, Eveline en ik

Kauffman mag dan 83 jaar zijn. Zijn geheugen is ijzerscherp, net als zijn humor. Correcties op het uitspreken van Waalse plaatsen retourneert hij steevast met “That's what I said.” De afgelopen jaren bezocht hij talloze keren de Ardennen, waar hij bekenden opzocht en nieuwe contacten opzocht.

Kauffman heeft de oorlog op zijn eigen manier verwerkt: door er veel over te praten, door de plaatsen waar hij was te blijven bezoeken en door zijn grandioze humor. Die humor blijft zelfs bij zijn emotionele vertrek overeind:”As we say in French: Reservoir!”

Robert Kauffman ontmoeten was voor mij een absolute eer.

Persoonlijke verhalen van Robert Kauffman.
Tijdens de drie bezoeken van Robert, tekende ik de onderstaande verhalen op.

Robert F. Kauffman

Sniper in de kerktoren. Aan het einde van de slag om Grandmenil, zat er in de kerktoren nog een sniper die het de soldaten erg lastig maakte. Kauffman besloot daar korte metten mee te maken. Hij pakte zijn bazooka, sloop naar de kerk en vuurde ermee op de deur. Kauffman en Mellitz openden de deur, maar door al het stof en gruis van de explosie zagen ze niets. Ze sloten deur weer en hoorden daarna nooit meer iets van de sniper. Anno 2009 zijn nog steeds de sporen van Kauffmans schot in de kerk te zien. Tijdens een van zijn bezoeken aan Grandmenil, waarbij hij ene speech hield en een Amerikaanse vlag aan de dorpsbewoners gaf, vroeg de pasto beleefd doch dringend om de volgende keer dat hij de kerk in wilde, eerst netjes te kloppen vooraleer te schieten.

De houten hooivork .
Op het moment dat Kauffman met zijn groep Hebronval bereikte, kregen de mannen van Kauffmans groep de opdracht om de huizen te controleren. Kauffman dook een huis in, riep in gebroken Duits dat ze zich moesten overgeven en luisterde. Eerst was er niets, totdat hij beneden uit de kelder wat gerommel hoorde. Kauffman keek om zich heen, zag een houten hooivork en pakte die. Hij opende de kelderdeur en smeet het ding naar beneden. De hooivork kwam met een harde klap tegen de deur aan, die opensloeg. Twee verschrikte Duitsers begonnen te roepen en gaven zich over.

Bevroren wapens
Ergens in de heuvels overnacht Kauffman met zijn team en een aantal light-tanks. Hij graaft met Mellitz een schuttersput, legt er de regenjassen in en gebruiken de overjassen als deken. Omdat het een van de koudste nachten is die ze tot dan toe hebben meegemaakt, slapen ze maar weinig. Vroeg in de ochtend besluiten de twee uit hun foxhole te kruipen omdat ze het alleen maar kouder krijgen.
De jas waar Kauffman onder heeft gelegen is stijf bevroren en hij moet de mouwen breken om erin te kunnen komen. Voordta hij dat doet plaatst hij zijn geweer tegen een boom. George Mellitz ziet een Duitse patrouille naar hen toe lopen.

Kauffman grijpt meteen naar zijn wapen en Mellitz wil zijn .45 automatic pakken, maar kan die niet vinden. Kauffmans geweer is echter bevroren, hij probeert het wapen schoppend door te laden, wat niet lukt. George grijpt zijn bazooka en samen wachten ze de Duitsers op. “Halt” roepen ze allebei en de Duitsers laten van schrik hun wapens vallen en steken hun armen omhoog.

Mellitz en Kauffman lopen naar de Duitsers, ongewapend en met een schuin gehouden bazooka omdat het licht er zo doorheen schijnt, omdat die niet geladen is.

De Duitsers worden gefouilleerd en Kauffman fouilleert een soldaat, waarvan hij vindt dat die er eigenwijs uitzie,t nog een keer. Hij vindt een wapen.
Als de gevangenen zijn overgedragen en Mellitz en Kauffman hun foxhole leeg halen om verder te gaan, vinden ze onder de regenjassen de .45 automatic van Mellitz terug...

Hitlers revenge?
Tijdens de tweede wereld oorlog raakte Kauffman meerdere malen gewond. Zo verloor hij twee kootjes van zijn pink.
Volgens zijn zoon zit er aan die pink nog een apart verhaal. Toen Hitler aan de macht kwam, tekende Kauffman op deze pink altijd het hoofd van Hitler. Hij vermaakte daar de kleine kinderen mee door achter een tafel te gaan zitten en een soort poppenkast te spelen.
In Montleban verloor hij deze pink.

3rd armored division in Montleban 15 january 1945

Op 14 januari 1945 betreedt hij 's nachts als een van de eersten Montleban. Hij duikt het eerste huis binnen waar het pikdonker is. Hij voelt echter aan dat er mensen zijn en hij ontdekt, doordat er een artilleriegranaat ontploft, dat twee oude mensen hem verschrikt aankijken. Kauffman verlaat het huis, loopt er omheen en komt bij een grote omheinde tuin waar omheen huizen staan. Hij loop door het hek van de tuin en loopt een woning binnen. In de deuropening ziet hij dat er benedenin de kelder lichtschijnsel is. Zacht loop thij de trap af en ontdekt een arsenaal aan Duitse wapens. Kauffman loop terug naar boven gaat het huis weer uit. Hij wil de tuin aan de andere kant verlaten, maar bedenkt zich even.

Op dat moment hoort hij pal naast zich, aan de andere kant van de muur, mitrailleurvuur van een Duitse tank.
Kauffman trekt zich wat terug en ziet aan de andere kant van de tuin een Amerikaan aankomen die zich verschuilt in een donkere hoek.
Dan ziet Kauffman ineens twee Duitsers. Hij roept dat ze zich moeten vergeven. Maar er gebeurt niets. Hij roept nog eens en dan bewegen de beide figuren met de handen omhoog zich in zijn richting. Als ze vlak bij hem zijn, ziet hij dat de voorste een wapen in zijn handen heeft. Kauffman laat zijn wapen vallen en grijpt naar het geweer. Tijdens de worsteling, waarbij de achterste Duitser in ontzetting toekijkt, gaat het geweer af en wordt Kauffmans pink er afgeschoten. De Amerikaan die zich in de donkere hoek verschuilt heeft zich al die tijd niet bewogen. Kauffman schreeuwt naar hem: “Voor Pete's sake, give me a hand!”* De Amerikaan stormt naar voren en pompt vier kogels in de Duitser. Deze slaakt een schreeuw en stort ter aarde. De andere Duitser maakt zich van schrik uit de voeten. Kauffman en zijn redder verlaten de grote tuin en trekken zich terug naar de troepen.
Een medic bood nog aan om de pink er terug aan te zetten, maar dat hoefde voor Kauffman niet....

Klik hier om meer te zien van Robert F. Kauffman (video's)

HOME<<<<<< | >>>>>> Storys