25 December 1944, 13.00 uur: Friendly Fire in de heuvels bij Grandmenil, deel II.

In de vroege ochtend van 25 december, eerste kerstdag, reorganiseert het bataljon zich na de aanval bij Trou de Loup, en graaft zich in uit angst voor een onmiddellijke tegenaanval. Men weet dat als de Duitsers nu terug zouden komen, zij ondersteund zouden worden door Infanterie troepen.
Doden en gewonden worden geëvacueerd. Een peloton van het 3rd armored division tanks komt het bataljon ondersteunen. Het anti tank bataljon neemt posities in, op korte afstand aan de achterzijde om diepte toe te voegen aan de anti tank bescherming (anti tank protection). Een klein mijnenveld wordt geplaatst over de snelweg, met daarbij bazooka's en een kleine vuureenheid. (small fire arms)
De communicatie verloopt uiterst moeizaam. Door onbekende redenen werken de radio's niet. Gedurende de kerstdag proberen de engineers de bedrading te herstellen. De reorganisatie van de tank units achter de bataljons zorgt er voor dat de bedradingen voortdurend breken.
Door het gebrek aan communicatie wordt de command post, die zich vooraan bevindt, direct opgezet in de front linies.

Tegen 14.30 uur staat task force McGeorge tussen Harre en Mormont klaar om Grandmenil aan te vallen. Op dat moment vallen een aantal P38 lightning vliegtuigen Grandmenil aan om het dorp te bombarderen. Per ongeluk bombarderen ze de Amerikanen, waarbij 3 officieren en 26 soldaten het leven laten.

P38 Lightning

Zes Amerikaanse P38 vliegtuigen, elk met twee 500 ponds bommen, vliegen om 13.00 uur over deze positie uur en vuren met hun 50 kaliber ammunitie en bommen op het peloton. Ze richten uitstekend: ze schakelen een sherman uit, blazen het mijnenveld op, blazen een truck vol ammunitie op en veroorzaken een aantal doden. Het bataljon is vooraf niet op de hoogte gebracht voor een aankomende luchtaanval. Korte tijd later vliegt er een verbindingsvliegtuig over en dropt een boodschap. Een troepenmacht, onidentificeerbaar voor de piloot, marcheerde naar het noordwesten over de vallei aan de linkerkant van het bataljon. De bataljon commandant begrijpt dat de piloot een vergissing heeft begaan en Company L voor de vijand heeft aangezien.

Ted Breeden, I co 289th infanterie regiment:
Ik herinner me dat ik in de richting van Grandmenil liep en groef op het lagere deel een foxhole. Toen ik het gat had gegraven, genoot ik van de zon.
Ik keek recht omhoog en zag P-38 vliegtuigen naderen. Ze lieten een of twee bommen vallen. Ik rolde in mijn loopgraaf en dacht hoe ironisch het was omdat het kerstmis was. Thuis, in Calefornia, werkten mijn ouders, twee ooms en drie tantes bij Lockheed en bouwden deze prachtige vliegtuigen.
Ik geloof dat de bommen onze ammunitie truck op de weg raakten. Ik zag vlammen en hoorde geruime tijd explosies.

Alfred S. Roxburgh ( Gun Crew #3 Cannon) 3rd Section 2nd Platoon Battery BCannon 289th Infantry Regiment , 75th Infantry Division:
December 25-26: We rustten uit op de zolder van een oud verlaten huis. We hadden het punt bereikt dat we hinkten de trucks uit na een miserabele rit. We groeven onze FDC (Fire Direction Center) in: bevroren grond is geen pretje om een gat in te graven. Het gat wat ik groef was geen foxhole en ook geen loopgraaf. Het was net groot genoeg om een paar uur in door te brengen. We zijn vlakbij een kruispunt in de noord oost hoek van een veld. Ik denk dat de veld artillerie (897th en 790th field artillerie) vlakbij ons zijn. Naar het zuiden zijn open velden met een beboste rand, verderop naar het zuiden. Naar het zuidoosten lijkt de beboste rand dichter en net voorbij de hoek van het kruispunt. Er zijn verscheidene tanks op het kruispunt. Deze mannen zijn sinds juni al aan het vechten. Aan onze rechterkant zijn platte velden met beboste heuvels erachter.
De zon kwam op en we zagen Allied Air Forces naar Duitsland vliegen. Het was prachtig om de B24s en P47s te zien vliegen, totdat een geel spoor aan gaf dat een van de vliegtuigen was geraakt. Niet kort erna stortte een B24 neer, twee parachutes gingen open. Het doet je bloed koken als je ziet dat een piloot op vijandelijk terrein landt en de ander op eigen terrein.
Verschillende P38 waren aan het klimmen en duiken achter de heuvel richting het zuid oosten (Grandmenil).

Robert H. Mabes M Company, 289th Infantry Regiment , 75th Infantry Division.
We hadden bevel gekregen om een defensieve positie in te nemen en moesten ons ingraven. Op kerstochtend was het weer helder en fris. Ik had een foxhole van slechts 30 centimeter diep gegraven toen ik op rotsen stootte. We zaten op een helling die uitkeek over een vallei. Grandmenil lag onder ons, maar we konden het niet zien. Die ochtend kwam er een grote groep bommenwerpers overgevlogen. Alle vliegtuigen, op drie na, werden neergehaald. Ik telde negen in brand staande parachutes. Meteen daarna vielen onze vliegtuigen de Duitse stellingen aan. De rest van de dag vlogen bommenwerpers over ons richting Duitsland. Een P38 vloog over ons en ik zwaaide ernaar. Meteen draaide het toestel en opende het vuur op ons, waarbij een truck met ammunitie in brand vloog. Achteraf hoorde ik dat het dak van de truck de verkeerde kleur had, waardoor de piloot dacht dat de truck door de Duitsers in beslag was genomen.

Paul Frohmader – 75 th division, 289th infantery, Company K: Bij dageraad ging de groep terug naar de plek waar de Duitse tanks hadden aangevallen. Twee jeeps waren platgereden en er waren doden en gewonden. Ze kregen de opdracht om zich op deze plek in te graven. Hun doel was om grandmenil aan te vallen, een dorp dat ongeveer anderhalve kilometer verder lag. De Duitsers hadden Grandmenil in handen. Het was een belangrijke weg om supplies aan te voeren. Amerikaanse tanks kwamen aan en iedereen was blij dat ze er waren, vanwege de aanval de nacht ervoor (Trou de Loup; BK). De wapens waren beperkt: ze hadden niets zwaarders dan bazookas, waarvan de meeste niet eens munitie hadden. Die waren ze tijdens de aanval kwijtgeraakt. Vanuit hun positie konden ze zien dat P38's en P47's Grandmenil aanvielen. Een van de P38 draaide echter hun richting uit en liet twee 500 ponds bommen vallen, zo'n 150 yards van hen vandaan. Een van de bommen raakte de ammo truck. De medic van de groep werd gedood, alsmede 8 soldaten van het 3rd armored divisie.

P38 Lightning P47 Thunderbolt

Edward M. Yazijian, 3rd armored division, 2nd infantery bataljon, Company E:
Op memorial day probeer ik niet te denken aan de witte kruisen op de hellingen van de Henry Chapelle begraafplaats. Ik ga met mijn gedachten naar Grandmenil. The Battle of the Bulge was nog maar een week oud en werd gekenmerkt door brutaliteit en een Siberische winter. Spuug bevroor voor het de grond raakte. Ik was in company E, 2nd infantery bataljon, 3th armored divisie en ik verlangde naar de Arizona woestijn.
Op kerstdag kregen we de opdracht om Grandmenil aan te vallen. Onze aanval stagneerde en we riepen luchtondersteuning in. Iemand vergat de P-38 piloten te vertellen, dat ze de Duitsers moesten bombarderen. Toen het bombardement klaar was, waren er van ons 39 dood en veel gewond. De duitsers wilde ons uit onze ellende halen en schoten zo veel mortieren en artillerie op ons, dat wij er geen lol meer in hadden. Het maakte niet uit waar je keek, er lag voor ons geen lang leven. Ik kuste een foto van mijn moeder in mijn helm en dat was het. Toen riep er iemand, met zowel angst als bravour zo hard hij kon: “In godsnaam, luitenant, haal verdomme deze mannen uit deze hell!” Ik dacht dat hij zijn verstand had verloren maar er was toch een sprankje hoop. Ik wist toen dat we zouden doorzetten en Grandmenil zouden innemen. En dat deden we op 26 december 1944.
Ik weet niet wie er heeft geroepen. Ik geloof de eigenaar was een vervanger die niet lang genoeg geleefd heeft om vrienden te maken.
Aan het einde van the Battle of the Bulge waren er 19.276 doden gevallen en er waren 47.493 gewonden in een paar weken tijd. Welke regering zou zijn burgers vandaag de dag aan kunnen kijken met zoveel slachtoffers als toen.

<<<<<Home | verder naar Trou du Loup >>>>>>>>