Home
Vooraf
Story's
Searching
Battle Tour

Trou de Loup: de nacht van 24 op 25 december 1944.

In de nacht van 24 op 25 december rukken de Duitsers op naar Briscol. De bedoeling is om verder naar Erezée te gaan.
De Duitse dreiging eiste onmiddelijke actie. Er was onvoldoende tijd voor de 75th divisie om de streek voldoende te verkennen en naar voren te trekken als een unit. De overgebleven “tactical elements” van deze divisie verbleven aan de Ourthe, tussen Bomal en Grandmenil.
Combat team 289th kreeg als opdracht om een defensieve lijn op te zetten tussen Blier en Grandmenil.

Het 289th infanterie werd gekoppeld aan Combat Command B van het 3rd Armored Division. Hun missie was een front op te zetten van zo'n 10 kilometer in de zwaar beboste omgeving van het zuiden en oosten van Grandmenil en Erezée.
Deze divisie kreeg het bevel om op 25 december, 08.00 uur, aan te vallen met bataljons naast zich. Terwijl de trucks worden uitgeladen, wordt het 3th bataljon in de zuidelijke regio geraakt door Duitse tanks. Het is de tanks gelukt door te breken door onderdelen van de 3rd en 7nd armored division ten oosten van Grandmenil. Een soldaat van company K schiet met een bazooka op een tank en stopt hiermee de aanval. Dit schot betekende een keerpunt in de Duitse opmars.

Dit was wat er gebeurde:


kaart Trou de Loup

Het derde bataljon wordt om 01.30 uur in Fanzel ingeladen in trucks en wordt naar Briscol gebracht. Ze worden onderweg flink opgehouden doordat het verkeer op de wegen vol zit. De commandant van het bataljon, luitenant colonnel Harry H. Pretty, ontmoet een captain van de 3rd armored division. Deze kapitein zegt dat Manhay is gevallen en dat vijandelijke infanterie en tanks Grandmenil aanvallen. Dat is het deel waar het 3rd bataljon heen moet.

Lt Colonel Pretty verzamelt de companie commandanten en beschikbare staff officieren. Er wordt haastig naar de mappen gekeken en er worden mondelinge orders uitgevaardigd.

Machine gun platoons van Company M worden toegevoegd aan Riffle companies: een platoon aan company I en een aan company K. In Briscol wordt een tijdelijke bataljon commando post opgezet, totdat er een verkenning gemaakt kan worden bij daglicht en er meer informatie ingewonnen kan worden over de situatie in de nabijheid van Grandmenil.
Het anti tank bataljon moet in Briscol blijven wachten tot nader order.
Het 3rd bataljon moet zo snel mogelijk oostwaarts gaan op de snelweg naar Grandmenil. Compagnie I gaat voorop, gevolgd door compagnie K, compagnie L, en mortier platoon M compagnie M.
Op het punt waar het bospad bij de weg komt (op 1800 meter van Grandmenil), moet het bataljon rechtsaf het bos in. Het bataljon moet op de hoger gelegen positie aan de rand die over Grandmenil uitkijkt, een defensieve positie innemen: I company links; K company rechts en L company reserve.

Om 03.00 uur, verlaat het bataljon te voet Briscol in de koude nacht. De maan schijnt en de temperatuur daalt enkele graden beneden het vriespunt. Amerikaanse tanks van het Task Force, die Grandmenil hadden vastgehouden, beginnen terug te trekken terwijl zij het oprukkende bataljon passeren. Een tank crew informeert de bataljon commandant dat de Task Force gedwongen is het dorp te verlaten vanwege aanvallen van Duitse tanks en infanterie. Als er na hen nog tanks gaan komen, dan waren het vijandelijke.
De bataljon commandant laat zijn plan los om de bossen ten zuiden van de weg te bezetten. Hij plaatst zijn bataljon bij Trou de Loup (klik hier voor de kaart) aan beide zijden van de weg over een lengte van bijna 200 meter op ruim een kilometer van Grandmenil.
De linker flank van compagnie I bevindt zich naast een diep en zeer stijl ravijn.
Het bataljon stopte op het hoogste punt van de heuvel en verstopt zich in de greppel aan beide kanten van de weg.
Artillerie aan de linkerkant van het bataljon begint op Grandmenil te vuren, middels Time on Target . Een raket wordt er verkeerd ingelegd en ontploft boven de hoofden van het bataljon. Er vallen meerdere slachtoffers, waaronder kapitein Jessie Wingo, compagnie commander van Compagnie L.


Een tekening van
Wiegands Lucky Shot

Nadat een hele korte verkenningstocht in het donker wordt gemaakt, liggen de compagnies opnieuw in de greppels.
Een groep tanks, met een sherman tank voorop, komt over de weg vanaf Grandmenil. De Amerikanen denken dat het een laatste kolonne uit Grandmenil is, die zich terugtrekt. Als de tanks beginnen te vuren, raken de soldaten in paniek. De Amerikanen schieten met bazooka's op de tanks, maar vergeten de veiligheidspinnen te verwijderen. Als er op de tanks werd gevuurd, verlaten deze de weg en met al hun materieel schieten ze op het bataljon. De tanks breken door de eerste defensieve lijn van het bataljon en rijden richting Briscol.
Richard F. Wiegand, van Compagnie K, kruipt naar voren, zodat hij zicht heeft op de tweede tank. Hij laadt zijn bazooka en verwijdert de veiligheidspin. Hij vuurt op de Duitse Panther tank en raakt de tank in de flank.
In eerste instantie probeert de volgende tank de Mark IV panther van de weg af te duwen, wat niet lukt. De overgebleven tanks realiseert zich dat zij nu in het nadeel zijn op de smalle weg, zonder ondersteuning van infanterie troepen. Zij trekken zich terug richting Grandmenil door het bataljon heen en vuren continu.
De uitvoerend bataljon officier, majoor Eugene O. McDonald, is op weg vanuit de command post in Briscol richting Grandmenil als hij met zijn jeep op de Sherman tank met Duitsers stuit. De tank opent het vuur, maar McDonald ontsnapt door zijn jeep de greppel in te rijden en te keren. Hij rijdt door de heuvels terug.
Er wordt geschat dat negen vijandelijke tanks het bataljon hebben aangevallen. Er zijn echter ook soldaten die melden dat er maar liefst zeventien tanks waren.
De uitvoerend officier van Company K was gewond geraakt door geweervuur van de tank en verscheidene andere soldaten waren gedood of gewond.

3d Bn; 289th Infantry Regiment; 75th Infantry Division (persoon onbekend; Blue Dolphin Diary)
Zoals bevolen, ging ik voorwaarts en mijn jongens waren al snel aan het marcheren op de snelweg die naar een dorp leidde met de naam Grandmenil. Het was kerstavond toen ik aankwam in het aangewezen gebied en ik bereidde me voor om een defensieve lijn op te zetten. De hele avond waren elementen van een armored division vanuit Grandmenil terug aan het trekken, waarschuwend voor de nabijheid van Duitse troepen.
Een andere sherman tank kwam het donker uit en ik dacht dat hij zeker zou verdedigen. Maar nee, het silhouet dat volgde, was een vreemde, een vijand. Acht tiger tanks reden over mijn positie heen. Om een lang verhaal kort te maken: het was een hel die nacht. De tanks maakten veel slachtoffers. Een aantal van mijn jongens werden gedood en groot aantal gewond.


Wiegands Panther

Ted Breeden, Compagnie I, 289th infanterie regiment:
Toen ik die heuvel opging, ten westen van Grandmenil op kerstavond, dacht ik niet dat we in actie gingen komen. We waren onze posities aan het innemen.
In het dorp wat we net hadden verlaten (Briscol, BK), liepen we langs Amerikaanse tanks en troepen. Ik herinner me dat iemand vertelde aan een officier achter me, dat we voorzichtig moesten zijn omdat de Duitsers het volgende dorp (Grandmenil, BK) hadden ingenomen. We hadden geen kaarten of kompas. We strompelden tegen de heuvel op.

Op de top van de heuvel werden we wakker geschud door verschillende artillerieraketten die op ons neerdaalden. Scherven vlogen in de rondte, terwijl ik van de weg dook. Het leek onze eigen artillerie te zijn, omdat de raketten van achter ons kwamen.
Toen het weer rustiger werd, vervolgden we onze weg. George Morrow en ik (light machine gunners) liepen achteraan en waren ongeveer 10 meter van de weg af, toen een Sherman tank met meerdere Duitse tanks naderden en op ons vuurden terwijl ze voorbij reden. George en ik doken in een greppel en de kogels vlogen ons om de oren. Ik had een machine geweer bij me had, maar waar de tri poot en ammunitie gebleven zijn weet ik niet. Terwijl de tanks verdwenen over de heuvel, verzamelde een handvol van op de weg en begon terug te lopen, de sporen van de tanks volgend. Na ongeveer 50 yards kwamen we bij een overreden Amerikaanse jeep met de 50 kaliber machinegeweer en, wat later bleek, onze kerstmis post verpletterd in de modder.
Het werd lichter en we hoorden de tanks terug komen. We zochten beschutting op het lage gedeelte van de weg en ik had nog steeds alleen een colt 45 als wapen. Een van de lange jongens was in paniek en rende rondjes. Drie van ons vloerde hem en hielden hem op de grond toen de Duitse tanks passeerdenop weg naar Grandmenil. We lagen ongeveer 7 meter van de weg, maar we wisten zeker dat ze ons hadden gezien. Ik kon de tank commander goed zien en ik kon hem met een geweer zo raken, maar de consequenties zouden te groot zijn geweest.
Het gevaar was geweken en het werd al licht. Steeds meer mannen verzamelden zich op de weg, maar we hadden nog steeds geen orders ontvangen.

Uit het verhaal van Breeden blijkt dat er twee groepen waren, die onderweg waren naar Grandmenil. De groep van Breeden loopt een eind voorop, richting Grandmenil. De andere groep bevindt zich in Trou de Loup (zie de cirkel op de kaart.)

Daniel R. Shine, Compagnie I,289th regiment:
De twintigjarige Daniel Shine kruipt in een greppel naast de weg in ijskoud, kniediep water, zijn M1 geweer vasthoudend. Hij kan nergens heen.
Een paar momenten daarvoor, naderde hij oostwaarts met zijn “rifle company” terwijl het stik donker was. Op de modderige weg komen drie tanks aan. Als deze dichterbij komen, ontdekken de GI's dat het Duitse Tiger tanks waren. (note: zover ik weet klopt dit niet. In deze nacht waren er geen Tigers in de buurt. De Amerikanen waren doodsbang voor de Tigers en zagen Panthers voor Tigers aan). De soldaten aan de rechterkant beklimmen een helling en zoeken bescherming achter rotsen en stenen. Voor de soldaten aan de linkerkant is er alleen een sloot, bedekt met ijs.
De tanks komen steeds dichterbij. Als de voorste tank Shine bijna heeft bereikt, raakt een van de GI's op de helling in paniek en begint te schieten op de tank. De tank stopt abrupt op slechts een arm afstand van Shine. De tankkoepel begint naar de helling te draaien en machinegeweervuur raakt de Amerikaanse posities.
Shine kijkt rond. Er is geen ontsnappingsmogelijkheid. Hij kan alleen doorkruipen in de modder en hopen op verlossing of een snel einde. Het lawaai van de tankmotor, kanon en machinegeweer maakt je bijna doof. Verderop begint Shine het schreeuwen van de gewonden te horen.
Enkele momenten later rijden tanks door. Zou er infanterie achteraan komen? Shine dacht aan de vorige Kerstmis die hij met zijn ouders en familie had doorgebracht en ineens voelde hij zich alleen en verlaten. Door zijn jonge ogen bezien, was de hele situatie hopeloos.

Paul Frohmader, 75th division, 289th Infantery, company K
Ook Paul Frohmader van het 75 th infantery heeft te maken met de Duitse tanks die aanvallen op de weg van Grandmenil-Erezee. Na de aanval besluit zijn groep de tanks te volgen in de richting van Grandmenil. Veel van de mannen waren bang om de tanks te volgen, Frohmader was meer bang voor eigen artillery vuur: er was al tweemaal op hen gevuurd tijdens de tocht naar Grandmenil.

Ze ontmoetten hun kapitein die hen door een dicht bos leidde en gaf het bevel om foxholes te graven. Ze waren nog maar net op hun plaats toen Duitse tanks terugkwamen. Frohmader telde ze: het waren er dertien.

Trou de Loup

Trou de Loup 2009
 Nawoord:
Het kostte mij grote moeite om Trou de Loup te vinden. De oude weg is verlegd, waardoor het slecht zichtbaar geworden is. Begin maart 2009 vond ik, na bestudering van een stafkaart, Trou de Loup. Als je er staat, kun je je voorstellen dat het een benauwde situatie moet zijn geweest. De Amerikanen konden geen kant op.
Op dit moment is Trou de Loup een halve stortplaats en doet het niet vermoeden dat de Duitsers hier door één bazooka granaat zijn gestopt.
Tot 1991 is onbekend geweest wat de naam van de corporal was, die de Duitse opmars stopte.
Pas in 1991 ontdekte men dat “the bazooka man” Richard F. Wiegand was geweest, die de tankcolonne tot stilstand had gebracht, waardoor de Duitsers niet verder konden optrekken naar Briscol en Erezee. Wiegand wordt postuum geëerd met de Silver Star. Hij ligt begraven op Henri Chapelle .

Naschrift 10 juni 2009:
Op Internet was nergens een foto te vinden van Richard F. Wiegand. Via de site van de 75th division vond ik een e-mail adres van een neef, die ook Richard (W.) Wiegand heet.
Dankzij hem krijgt Richard eindelijk een gezicht.

Met dank aan Richard W. Wiegand & Jay Puckett