Jan's Dogtag

Op 14 maart 2009, rond 10.30 uur, vindt Jan Heykoop in de heuvels van Grandmenil een "dogtag": een naamplaatje van een soldaat die hier gevochten heeft.

Hiernaast: Jan Heykoop, op zoek naar Amerikaanse sporen. Een half uur na de graafactie, vindt hij in de heuvels rondom Grandmenil een dogtag.

14 en 15 maart 2009.

In het weekend van 14 en 15 maart 2009 nodig ik een aantal mensen uit met een metaaldetector.
Doel: het in kaart brengen van de posities waar Amerikanen hebben gezeten tijdens de slag om Grandmenil. Tevens was het de bedoeling om ook daadwerkelijk sporen te vinden van de Amerikanen, zoals hulzen, granaatscherven, etc.

Team Dogtag onderweg

Vroeg in de ochtend arriveren Nick, Corné en zoon Jarco in de bed and breakfast Bo Temps. Drie ervaren zoekers, die bijna weekelijks op pad gaan. Iets later arriveert Jan, weliswaar een beginneling, maar zeer enthousiast. De eerste locatie is op de heuvel buiten Grandmenil, waar het 289th regiment, company G en H moeten hebben gezeten. De talloze schutterputten bevestigen mijn idee dat hier een verdedigingslinie moet hebben gelegen op 24 en 25 december 1944. Voor de heren is het zoeken minder: ze vinden niets. Totdat er voorgesteld wordt om zo'n dertig meter naar voren te gaan, richting de heuvelkam.

Meteen is het raak: ongebruikte hulzen, prikkeldraadversperringen en koffiezakjes komen de grond uit. Gedurende deze korte zoektocht neemt Nick de tijd om de directe omgeving fotografisch in kaart te brengen. Hierbij zet hij ook jan op de foto, die schijnbaar wat ongericht in de grond aan het wroeten is. Een minuut later roept Jan vragend (ik citeer): “Is dit een naamplaatje.” Het ongeloof onder de zoekers is groot. Beginneling Jan heeft zojuist een zogenaamde Dogtag gevonden, een naamplaatje van een soldaat die hier op de heuvel heeft gezeten. Een dogtag is een item wat in de favorietenlijst van metaalzoekers in de top drie staat.

Jan, net voordat hij de dogtag vindt

De rest van de tijd wordt opgebruikt om de gehele omgeving (met uitzondering van de heuvel ten westen van Grandmenil.) in kaart te brengen.
De mannen hebben een uitstekend gevoel voor spots van militairen.
Op zondag trekt Corné een dumpput open op de heuvel ten noorden van Grandmenil. Flessen, laarzen, batterijen, een aansteker en een pen komen tevoorschijn. Een zeer geslaagde tweedaagse.

Jan's Dogtag

Vanaf dan spendeert Jan uren achter zijn computer. Hij is op zoek gegaan naar de eigenaar van de dogtag: Henry Holtzman. Binnen een aantal dagen is Jan de soldaat op het spoor: hij zou in Chicago gewoond hebben, waarbij het vermoeden bestaat dat hij inmiddels is overleden. Vast staat dat Henry Holtzman het slagveld levend verlaten heeft. Dit levert een aparte situatie op: waarom ligt de dogtag daar in de heuvels? Hoogstwaarschijnlijk is Henry deze verloren.

Finding Henry Holtzman.
Jan Heykoop heeft na zijn vondst diverse sporen uitgezet. Hij mailt met mensen van de 75th division, sluit zich aan bij allerlei organisaties en is vastbesloten om het RVS plaatje op te kunnen sturen naar Amerika.

Na een aantal doodlopende sporen, heeft Jan op 22 maart 2009 ineens beet.
Oorlogsveteraan Jim Feierabend mailt Jan dat hij Henry Holtzman heeft gekend. Hij ontmoette Holtzman meerdere keren op Veteranendagen. De laatste jaren zijn ze elkaar uit het oog verloren, maar Feierabend gaat op zoek naar adresgegevens.
In de dagen ernaar ontvangt Jan foto's van Jim Feierabend. Hij diende in de 75th armored division, 291th regiment, company I. Volgnes mijn informatie zou hij dan in Manhay gezeten moeten hebben in de nadagen van de slag.

Op 25 maart 2009 heeft Jan definitief beet.
Hij zit lang aan de telefoon met Howard Holtzman, de zoon van Henry Holtzman.
Jan krijgt in deze periode ook contact met andere veteranen. Vanaf een messageboard, waar hij een oproep heeft geplaatst, reageren meerdere veteranen op zijn oproep. De strekking is steeds hetzelfde: de waardering voor Jan dat hij met zijn dogtag op zoek is gegaan naar nabestaanden. Steeds meer wordt duidelijk dat de dogtag een persoonlijk relikwie is voor nabestaanden.

Op 28 maart en 30 maart krijgt Jan twee mails van Laurie Holtzman, de dochter van Henry. De hele familie is inmiddels op de hoogte van de gevonden dogtag. De mails zijn enerzijds heel enthousiast en anderzijds ontroerend. Henry Holtzman wordt beschreven als een zeer warme, wat gesloten man die altijd klaar heeft gestaan voor zijn gezin. Over de oorlog heeft hij nooit veel verteld. Toch gaat het gezin op zoek naar foto's, company. Hiernaast een foto van Henry Holtzman, poserend bij een buitgemaakte Duitse ambulance.

Henry Holtzman in de Slag om de Ardennen
De kinderen van Henry Holtzman weten weinig van de gebeurtenissen af, die hun vader heeft meegemaakt. Ze zochten naar foto's en andere zaken. Er kwam een dagboek boven water, waarin Henry data en plaatsnamen noteerde.

Henry Holtzman aantekenboek.

Uit het boekje valt he volgende te halen:
- Henry arriveert op 21 december in België.
- Op 25 december is hij in "Falang". (Palenge, nabij Durbuy)
Tevens schrijft hij bij deze data "Briscol, Grand Menil, Hazelle en Erezée, waarbij ook de datum 1 januari 1945 staat. Mogelijk is Henry Holtzman tot 1 januari 1945 in deze regio gebleven.
- Op 25 december komt hij in actie met het 3rd bataljon, om 04.00 uur.

Lange tijd vroegen Jan en ik ons af in welke company Henry had gezeten. De familie gaf antwoord door middel van een foto, die zij plaatste op het National WWII memorial. (hier de link): Henry was een medic, die ondergebracht was bij het 289th infantery regiment.

Henry Holtzman

Duidelijk is wel, waar Henry Holtzman heeft gezeten. Op de heuvel tussen Trou de Loup en Grandmenil. Holtzman zat op die heuvel, omgeven door schuttersputten en prikkeldraadversperringen. Daar verloor hij zijn dogtag. Of gooide hij 'm weg. Holtzman was Joods. De theorie van Jan is, dat Holtzman mogelijk zijn tag weg heeft gegooid, uit angst voor de duitsers: als ze hem gevangen zouden nemen, zouden ze aan zijn dogtag zien dat hij joods (H) was.
Bij welke companie Holtzman zat, blijft gissen. Laten we dat ook maar doen.

In het verhaal van Trou de Loup spreekt Paul Frohmader (289th, company K):
Ook Paul Frohmader van het 75 th infantery heeft te maken met de Duitse tanks die aanvallen op de weg van Grandmenil-Erezee. Na de aanval besluit zijn groep de tanks te volgen in de richting van Grandmenil. Veel van de mannen waren bang om de tanks te volgen, Frohmader was meer bang voor eigen artillery vuur: er was al tweemaal op hen gevuurd tijdens de tocht naar Grandmenil.
Ze ontmoetten hun kapitein die hen door een dicht bos leidde en gaf het bevel om foxholes te graven. Ze waren nog maar net op hun plaats toen Duitse tanks terugkwamen. Frohmader telde ze: het waren er dertien.

In die buurt stikt het de moord van de schuttersputten. Mogelijk groef Holtzman zich met comapny K in. Anderen spreken over een heuvel met een veldkeuken, maar noemen de company niet. Uit de verhalen en kaarten van Frank Marasca blijkt dat op de plaats (zie kaart 2 ) op deze heuvel het 289th, company G of H heeft gezeten. De kaarten van Maresca zijn te klein om er een duidelijk antwoord op te geven. Ik neig naar company G.
Hamvraag blijft dusvoorlopig: welke company zat er ten zuidoosten van Grandmenil?

Foto's van Henry Holtzman:

Many thanks to the family Holtzman, Chicago.

February 1944	At Camp Sissone France, Juni 1945	ID Cart
Germany, April 1945 '88 Canon	Ludenscheid Juni 1945 Anti Aircraft	May 1945
Discharge, 15 december 1945	Discharge Back 15 december 1945	Henry Holtzman's note book

Chicago: aankomst van de dogtag
Jan Heykoop stuurt de dogtag in april 2009 op.
Op 30 april 2009 valt er een e-mail binnen: het is Luarie, de dochter van Henry Holtzman.
"Hi Jan, I GOT THE PACKAGE". Zo start de mail. Overduidelijk is dat de familie Holtzman blij is met het terugkeren van de dogtag, die aan hun vader toebehoorde.

Met de aankomst van de dogtag, lijkt er een voorlopig einde te komen aan het verhaal van Henry Holtzman. De familie had al aangegeven dat pa Holtzman nooit veel verteld had over zijn belevenissen in de Ardennen. Iets wat de meeste veteranen niet deden, zoals veteraan Jim Feierabend al aan Jan mailde.
Dat betekent wel dat (voorlopig ?) veel vragen open blijven staan over Henry Holtzman's verblijf in deze regio.
De grootste vraag blijft: waarom lag de dogtag daar? Heeft Henry Holtzman deze verloren? Of heeft Jim Feierabend gelijk: Henry gooide dogtag weg, omdat de "H" op zijn dogtag zou verraden dat hij Joods was.
Jan en ik geven de zoektocht zeker niet op. Maar een eenvoudige verklaring zal voorlopig niet te vinden zijn. Of we moeten een veteraan tegen het lijf lopen die het ons kan vertellen.

Onderstaande foto's: met dank aan Laurie Holtzman-Brosseau.

 

Persartikel Jan Heykoop.
Op 22 mei staat het verhaal van Jan in de Daily Courier.
Veteraan Jim Feierabend heeft de krant getipt. Leuk detail is dat Jan er met een foto in staat, waarbij hij een granaat vast heeft, die we samen vonden in Trou de Loup.

(klik op de foto voor de vergroting)

HOME<<<<<< | >>>>> Foto's