26 December 1944: Friendly Fire tussen Grandmenil en la Fosse.

De Amerikanen zijn een aantal keer onder eigen vuur komen liggen. Veel wordt er niet gesproken over deze incidenten. Op Internet is echter een uiterst schokkend verhaal te vinden van Frank Maresca; 75th division, 289th infantery regiment, company F.
Zijn verhaal is gesitueerd ten zuiden van Grandmenil, richting la Fosse. Tussen deze twee dorpen ligt een weg omhoog, die langs een groot huis (Le Chalet) loopt. Hier belandde Company F in een ware hel.
Zijn verhaal begint eigenaardig, alsof het niet compleet is. Ik vermoed dat hij met de woorden "bezeten bouwwerk" Le Chalet bedoeld, waar een Duitse sniper zich ophield.

Dit is zijn verhaal:

Frank F. Maresca

We marcheerden weg van het bezeten bouwwerk. Maar we bleven er naar omkijken totdat we het niet langer zagen.We gingen naar beneden naar de rechter vork van de weg en al snel liepen we onder zwaar overhangende takken. We liepen ongeveer 100 meter voordat we bij een splitsing van een weg kwamen. Onze weg liep dood, de andere leek op een fire lane. Dit is een onbebost "pad" om bosbranden tegen te houden; dit stuk heb ik nog niet kaart kunnen brengen. Zonder te twijfelen staken we de weg over en gingen een lichte helling van twee of drie feet naar een semi open plaats. Er stonden veel bomen en er was plaats om foxholes te graven. 1st luitenant Markowitz nam als eerste een positie in, die zicht had op de vallei waarin Grandmenil en la Fosse lagen. Een heuvelrug aan de overkant liep parallel aan de onze. Een dubbele snelweg liep in de vallei en verbond de twee dorpen. De weg lag ongeveer 25 tot 30 yards voor ons waar we onze defensieve positie innamen. (map1) Markowitz beval dat er doorgelopen moest worden terwijl we de helling afliepen. “Keep moving, all the way, until we tell tou stop” We liepen niet naar rechts naar beneden om te voldoen aan eisen van de de XO (executive officer). We begonnen bij elkaar te lopen wat absoluut verboden was. Markowitz begon te schreeuwen dat we voort moesten maken. Hij zond iemand, ik geloof Hammonds, naar beneden om de mannen weer in een lijn te krijgen, zodat we verder konden.

Interval:
Het combat A plan was om contact te maken met de compagnies aan een van beide zijden van ons. Er was verwarring over waar company F en waar company H zich bevond.
Omdat er geprobeerd werd om aan te sluiten bij compagnie H, werd compagnie G afgekneld. Naast het feit dat we de aansluiting met H mistte, ontstonder er twee gaten in de verdedigingslinie van het2nd bataljon. Een tussen croix st Jehenne en Masta, wat onze taak was. En daarnaast een gat van 500 yards tussen F en H compagnies in de nabijheid van Sur Charmont (zie map: 2 en 3).
De Duitsers hadden het debacle snel door. Ze maakten gebruik van onze fouten. Een aanzienlijke troepenmacht werd geïnfiltreerd in het gat tussen de verdedigingslinies. Deze troepen namen later een sterke defensieve positie in in de Croix St. Jehenne en Masta sector.

Markowitz wachtte een minuut en begon toen opnieuw te schreeuwen. Deze keer stopte hij niet en ieder scheldwoord door mensen bedacht kwam uit hem. Uiteindelijk was hij stil en begon te praten met de mannen om hem heen. Tijdens dit korte moment brak ineens, onaangekondigd, de hel los. Een mortier floot over hoofden en sloeg aan de andere kant van de weg (Grandmenil-LaFosse) in, zo'n 100 meter van ons af. Daarna volgde een tweede mortier, die tussen de weg en de bomen waaronder we schuilden, terecht kwam. We zochten meteen dekking. We renden terug naar de helling en “the fire lane”, wat de grens was van onze defensieve linie. We verspreidden ons over de “fire lane” toen de derde mortier fluitend binnenkwam. Hij kwam tussen ons terecht. Meteen daarna hoorde ik iemand om zijn moeder roepen. Verscheidene mannen waren geraakt. De vierde granaat landde precies achter me toen ik dekking zocht.

De kracht van de explosie tilde mijn benen op en ik landde met mijn hoofd in een berg sneeuw en dennennaalden. Ik stond op en ging er vandoor. Ik wilde niet onderzoeken of ik gewond was. De shock van wat er allemaal gaande was en de wil om te overleven was te groot. Ik rende op adrenaline en instinct. Ik hield mijn hoofd naar beneden en mijn ogen op de helling die naar de fire lane leidde. Ik rende zo hard ik kon, terwijl ik twijfelde wat ik moest doen: “bevriezen” en op de grond liggen of opstaan en rennen!!!

De vijfde mortier kwam eraan en die sloeg vlakbij in. Ik dacht dat de mortier langs mijn nek ging. Hij sloeg rechtsachter mij in. Ik werd geraakt door vliegende naalden, modder, ijs en stenen. Joe Gil, die de ammunitie van de BAR droeg, werd bovenop mij gelanceerd. Gil en Maresca waren goede vrienden geworden tijdens de oorlog, maar nu gold kameraadschap niet. Ik gooide hem van mij af alsof hij een zak paardenstront was en rende verder.

Soldaten waren aan schreeuwen en gillen toen de zesde en laatste mortier voor mij insloeg. Ik had het gevoel alsof iemand mij met hamer midden op mijn helm had geslagen. Ik voelde de pijn vanaf de top van mijn hoofd door mijn tenen gaan.
Het schreeuwen en roepen was gestopt. Er was slechts gekreun en de wind die door de bomen blies.
Ik stond duizelig op en strompelde de helling op naar de fire lane. Er waren een paar mannen liepen rechts van me. Sergeant Tierney was niet bij me! Ik wachtte niet om uit te gaan zoeken wat er gebeurd was. Ik begon te lopen, sneller te lopen en uiteindelijk te rennen. Ik moet zo'n 100 meter hebben gerend, toen Markowitz begon te roepen dat we terug moesten komen.

Het duurde niet lang voordat we terug waren op de rampplek. Het eerste wat ik zag was Tierney die aan de linkerkant van de weg zat net voordat de weg zich afsplitste naar de "fire lane".
Zijn benen lagen in een v vorm voor hem. Zijn helm was weg en zijn geweer ook. Hij zweette zwaar en hij keek naar de weg waar hij vandaan was gekomen. Hij bleef maar roepen “these sons of bitches, these sons of bitches!”. Ik liep naar hem en legde mijn arm op zijn schouder om hem gerust te stellen.
Toen zag ik pas wat er met Tierney gebeurd was. Zijn linkeroog was gedeeltelijk uit de oogkas en rustte op zijn wang. Een medic nam het over, knipte de mouw van zijn jas weg en gaf Tierney een morfine shot.

Het volgende wat ik zag, wat Lt Olson van het 2nd peleton. Hij stond midden op de weg in een soort van Napoleon pose. Zijn helm stond achter op zijn hoofd en hij baadde in het zweet. Hij keek omhoog naar de bomen. Ik zag bloed waar hij zijn hand hield. Ik liep naar hem toe en vroeg of ik hem kon helpen. Hij zei dat ik me om de anderen moest bekommeren.

Ik draaide me om en zag Sergeant Al Leight, 3rd teamleider van het derde peloton. Hij zat met zijn rug geleund tegen een boom. Er zaten mannen om hem heen, een paar medics. Daaromheen lagen mannen op stretchers. Ik vroeg me af waar al die hulp ineens vandaan was gekomen.
Al had geen helm op en geen materiaal bij hem. Ook zijn gezicht baade in het zweet. In tegenstelling to de anderen, was hij zich bewust van zijn omgeving. Een onaangestoken sigaret hing aan zijn bovenlip.
Toen ik naar hem keek, zag ik dat een van zijn schoenen uit was. Later begreep ik dat allebei zijn benen eraf waren geblazen.
Twee vrienden van mij lagen achter Al. De ene was er echt heel slecht aan toe, de andere was dood.
Ik liep er heen. De ene lag helemaal opgerold en had zijn handen voor zijn buik. Bloed gutste tussen zijn vingers door. Een mortier had zijn maag opengereten. Het was Tom Darlington van het 1st team, derde peloton. Hij was een van de mannen die in Pembrey, Wales, met de anderen bier ging drinken en daarna zingend naar het camp terugliep. Hij was een fantastische kerel.
Een medic riep naar me dat ik hem alleen moest laten. Ik stond op en keek naar een andere man die naast Tom lag. Zijn hoofd was eraf. Ik voelde mijn maaginhoud omhoogkomen.
Een man gooide een tent over hem heen en een medic kwam met het hoofd aanlopen. Ze hadden het hoofd bij een boom gevonden, het zat vastgeklemd in zijn misvormde helm. De medic legde het hoofd op de plek waar het normaal had moeten zitten. Het rolde onder tent vandaan en toen zag ik dat het Bob Duffy was van het 2nd team, 3rd peloton. Hij was een heel goede vriend van me geworden in Camp “Lousy Howzie”

Mortierkrater De weg naar "Le Chalet" Gedenkteken

Ik voelde me erg leeg. Het was geen goed gevoel. Een groep mannen kwam aanlopen die een man droegen. De soldaat kreunde, stikte en huilde. Het was Pfc (private first class) Calvin Cummings, BARman van het 2nd team, 3rd peloton. Ze vroegen me om te helpen. Ik greep snel Calvins linker arm en hoofd. De mannen waren allemaal van de compagnie. We legden Calvin in de buurt van Leight. Ik had nog steeds zijn hoofd verborgen in mijn rechterarm toen we hem neerlegde.. Zijn bril die hij altijd droeg was weg. Hij bloedde overal en hij stikte in zijn eigen bloed. Hij keek me aan, balde zijn hand tot een vuist en klopte me twee keer op mijn borst. Zijn ogen keken in het niets en hij was dood. Ik had het afgelopen uur veel meegemaakt: ik was doodsbang dat ik door een sniper, die zich verschool in het grote huis, zou worden doodgeschoten. Beducht voor wat ging gebeuren tijdens de aanval; het rennen om in leven te blijven en het zien van de gewonden en uiteindelijk het zien van twee dode vrienden. Ik verloor de controle over mijn emoties. Ik legde Calvins hoofd op de grond en begon te huilen. Iemand legde een hand op me en vertelde dat ik niets meer kon doen. Er werd een zwarte doek over Calvin gelegd. Trucks kwamen de doden en gewonden ophalen. Ik keek nog een keer naar wat eens een sterke en levendige man was, nu bedekt onder canvas. Zij linkerarm kwam onder het canvas uit en zijn hand was tot een vuist gebald. Terwijl ik deze woorden type, 57 jaar na deze nachtmerrie, zie ik nog steeds Tierney, Leight, Darlington, Duffy in hun doodsstrijd. Hoe dan ook, de herinnering die me het meest bij blijft, is die arm, uitstekend onder het zwarte canvas en de vuist die vaarwel klopte op mijn borst.

De slachtpartij, het verzamelen van de doden en gewonden en het afvoeren ervan duurde slechts een paar minuten. Het was onrealistisch. De overgeblevenen stonden erbij alsof het niet gebeurd was. Het leek erop alsof wij vergeten waren. Niemand vertelde waar we heen moesten of wat we moesten doen.
Er werd een bevel geroepen dat we naar de plek moesten gaan waar de slachting had plaatsgevonden en ons moesten opstellen, zodat men kon zien wie er dood waren en wie niet.

Op basis van rapporten naar aanleiding van acties op 25 december t/m 28 december 1944:
Het 87th chemical mortar battalion ondersteunde het 289th en 290th regimenten van de 75th infanterie divisie. Dit team stond op 25 december om 15.15 uur opgesteld in de nabijheid van Sadzot. Het team was bewapend met 4.2 inch mortieren: giftige chemische rookbommen en “high explosive shell” (HE's).
De mortieren hadden een bereik van 5000 yards.
Op 26 december namen F compagnie van het 2nd bataljon, 289th infanterie, een defensieve positie in tussen Grandmenil en la Fosse. De positie lag parallel aan de weg tussen deze twee dorpen. Chemical Mortar Compagnie B plaatste de mortieren aan de buitenrand van Sadzot.

After Action report voor 26 december:
“Compagnie B, samenwerkend met de 289 th infanterie, 75 th divisie, vuurde 46 (geen 146) High Explosive Shells en 8 white phospor granaten af. Niet geobserveerd vuur op verdachte vijandige troepen, verzameld in de regio(…) in de richting van Grandmenil.
Zes van deze mortieren landde op de verzamelde F Compagnie, die zich ophielden onder een rij bomen om een defensieve positie in te nemen.

Op 26 december 1944 verloor de compagnie 7 soldaten en waren er 16 gewond.

Maresca's maps:

Kaart 1:

1. Waar het begon. Het kruispunt erboven waar de Duitsers een gemotoriseerde colonne van Company G aanviel. (incident is onbekend, of Maresca bedoeld hier mogelijk Trou de Loup, zie * op de kaart.)
2. Een breed kruispunt, voor een donkere mansion. (Le Chalet)
3. Le Chalet
4. Rechter "vork" die naar de Fire Lane leidt en waar het "friendly fire" plaatsvond.
5. Fire lane
6. Plaats waar de granaten vielen.
(1a en 1b: onbekend wat Maresca hiermee bedoeld)

Kaart 2


F: plaats waar company F zat.
G: plaats waar company G zat.
H: plaats waar company H zat.
DL: defensieve positie Maresca's team.
FL: Fire Lane
G1: gat tussen Masta en Croix st. Jehenne
G2: gat bij Sur Chamont
6: gebied waar company F een defensieve lijn op moest zijn.
7: plaats waar de doden lagen.
8: plaats waar de slachtoffers werden verzameld en opgehaald.
X: Positie van artillerie (Sadzot)

 

<<<<<< HOME | door naar foto's Toen en Nu >>>>>